اين پول براى قربانى ، لباس احرام و كفاّره‌اى كه احتمالًا لازم مىشود ، كفايت نكند و لازم شود مبذول له اين مقدار را از مال خود بپردازد ، احتياط واجب آن است كه اگر برايش حَرَج و مشقّتى نداشته باشد بذل را قبول كند و به حجّ برود ؛ ولى اگر بعداً مستطيع شد ، احتياطاً حجّت‌الاسلام را اعاده كند . مسألهء 36 ) كسى كه در استطاعت خود شك دارد ، مىتواند مقدار پولى كه به اندازهء هزينهء حجّ است را به ديگرى ببخشد تا او مجدّداً همان پول را به عنوان حجّ بذلى به وى ببخشد . در اين صورت حجّ او از حجّت‌الاسلام كفايت مىكند ، مشروط بر اين كه بخشش‌ها جدّى بوده و صورى و ظاهرى نباشد . مسألهء 37 ) قبول بذل بر كسى واجب است كه ساير شرايط استطاعت مثل استطاعت بدنى و طريقى را هم داشته باشد ، بنابراين هرگاه پولى را براى انجام حجّ به بيمارى كه توانايى حجّ بجا آوردن ندارد ، ببخشند ، واجب نيست آن را قبول كند و بعد ديگرى را نايب بگيرد . مسألهء 38 ) در مواردى كه نهاد يا ارگانى ، با حفظ موازين شرعى كسى را بى آن كه متعهّد به انجام كارى نمايد ، به حجّ مىفرستد و هزينه‌هاى او را مىپردازد ، حجّ او بذلى است .